Günler hızlı hızlı yürüyor dar yılların, taş döşeli kaldırımlı aylarında. Hayat koşuyor durmadan dinlenmeden, nefes nefese koşuyor. Hayatın ardına katıp sürüklediği irili ufaklı...

Sözlerin sustuğu, kelimelerin tükendiği anda tükenmez kalem yetişir imdat çığlıklarına. Yazmak belki de hiçbir şeyi çözmez ama rahatlatır, kurtarabilir mesela birikintileri...

Bir çocuk yere düştü. An durdu, her şey suspus oldu. Ulu çınarın başına üşüşen kart sesli kargalar, sabahın serinliğinde akreple yelkovan buluşmadan ötüşen horozlar, hepsi ama hepsi...

İnsanın dünyadan çıktıktan sonra aldığı en gerçekçi unvanmış ölüm. Etrafta dörderli beşerli katlarla sıralanmış apartmanlar… Aralarında görevi sadece apartmanları birbirinden...

Yüz yüze konuşmanın tahtını artçı şiddetli bir depremle fena halde sallayıp ele geçiren;inmeye de niyeti olmayan yazışma listesine,kim var kim yok diye şöyle bir göz attı.Sabahtan beri...